Dźwięki z odzysku wykorzystują materiały wtórne jako źródła dźwięku. Realizacje powstają z użyciem papieru, plastiku, ceramiki, kamienia oraz innych materiałów obecnych w obiegu codziennym. Każdej towarzyszy zapis wizualny w formie wideo i fotografii, dokumentujący proces powstawania dźwięku oraz jego materialne źródło.
Próbki powstały z pracy na materiałach wyjętych z obiegu. Przedmiotach zużytych, fragmentach infrastruktury, elementach technicznych, które zachowały swoje właściwości, ciężar, fakturę i akustyczny charakter. Czterdzieści próbek złożyło się na serię instalacji muzycznych, przygotowanych tak, aby mogły działać jako samodzielne formy odsłuchowe, a zarazem pozostały użyteczne jako materiał do dalszej obróbki i komponowania.
W procesie nagrania i pracy z autorskim systemem modularnym powstały warstwowe struktury dźwiękowe, w których drobne szumy, tarcia i ziarnistości układały się w dłuższe przebiegi czasowe, niosące doświadczenie materii i jej historii. Realizacje wpisują się w szeroki nurt współczesnej pracy z dźwiękiem, w której materiał, jego pochodzenie i historia użycia stają się równorzędnymi elementami kompozycji.
W muzyce eksperymentalnej i sound arcie od lat rozwijane są strategie oparte na pracy z resztką, odpadem, fragmentem infrastruktury, nośnikami właściwości akustycznych oraz zapisów wcześniejszych funkcji. Dźwięk przestaje być abstrakcyjną formą, a zaczyna działać jako efekt relacji między materią, czasem i sposobem jej uruchamiania. To podejście jest bliskie myśleniu wywodzącemu się z nowego materializmu i ekologii relacyjnej, w których materia zachowuje sprawczość niezależnie od ludzkich intencji, a proces twórczy polega na pracy z tym, co już istnieje w obiegu. Istotne są tu również tradycje muzyki dronowej i ambientowej.
Efektem jest kolekcja funkcjonująca jednocześnie jako pole doświadczenia słuchowego i jako otwarty zasób (soundbank) dla dalszych działań artystycznych, edukacyjnych i badawczych.
