Projekt „Notatki akustyczne z przypadku” wyrasta z praktyki słuchania jako formy poznania. Dźwięk staje się tutaj świadectwem doświadczenia: chwilowego, lokalnego, cielesnego, osadzonego w konkretnym czasie i miejscu. Zebrane realizacje nie tworzą jednolitej narracji ani zamkniętego cyklu kompozycyjnego. Układają się raczej w archiwum sytuacji, zapisów zdarzeń, które wydarzyły się na styku codzienności, uważności i decyzji artystycznej.
W tradycji sztuki dźwięku notatka zajmuje pozycję szczególną. Od praktyk field recordingu i soundscape studies Raymonda Murraya Schafera, przez konceptualne strategie zapisu obecne w pracach Maxa Neuhausa czy Luciera, po współczesne formy audiodzienników i esejów dźwiękowych, słuchanie staje się narzędziem mapowania świata, sposobem myślenia i formą krytycznego kontaktu z rzeczywistością. „Notatki akustyczne z przypadku” wpisują się w ten nurt, przesuwając akcent z dokumentacji na doświadczenie, z reprezentacji na relację.
Projekt operuje dwoma równoległymi porządkami: intymnym i obserwacyjnym. Notatki intymne skupiają się na dźwiękach bliskości: domu, ciała, pamięci, powtarzalnych rytuałów. Rejestrują przestrzenie prywatne jako środowiska akustyczne, w których emocje, fizjologia i codzienność splatają się w delikatne, często kruche struktury dźwiękowe. Notatki obserwacyjne wychodzą ku wspólnemu krajobrazowi: miastu, infrastrukturze, technologii, naturze, ruchowi społecznemu. Obejmują przestrzeń publiczną jak organizm generujący własne rytmy, napięcia i pulsacje.
W obu rejestrach przypadek działa jako punkt wyjścia. Przypadkowość oznacza tu spotkanie: dźwięku, miejsca, sytuacji i wyboru artysty. Każda realizacja powstaje w momencie, który mógłby zostać pominięty, ale zostaje uchwycony i przekształcony w formę.
Istotnym kontekstem projektu pozostaje współczesne doświadczenie nadmiaru bodźców, fragmentaryczności uwagi i pracy w środowisku cyfrowym. Artyści i artystki operują narzędziami dostępnymi „pod ręką”: rejestratorami przenośnymi, mikrofonami kontaktowymi, oprogramowaniem DAW, edycją i publikacją plików w sieci. Z tego procesu powstaje otwarta cyfrowa „dźwiękoteka” - zbiór autonomicznych realizacji funkcjonujących online jako pliki, archiwa, ślady. Razem tworzą mapę praktyk i wrażliwości, otwartą na indywidualne sposoby słuchania.
Sztuka dźwięku spotyka się tu z codziennością bez potrzeby monumentalnej oprawy.
%20K.%20Krzetowski%202.JPEG)
