„Notatki akustyczne z przypadku" wyrastają z praktyki słuchania jako formy poznania. Dźwięk staje się świadectwem doświadczenia: chwilowego, lokalnego, cielesnego, osadzonego w konkretnym czasie i miejscu. Zebrane realizacje nie tworzą jednolitej narracji ani zamkniętego cyklu kompozycyjnego. Układają się w archiwum sytuacji, zapisów zdarzeń na styku codzienności, uważności i decyzji artystycznej.

‍

W tradycji sztuki dźwięku notatka zajmuje pozycję szczególną. Od praktyk field recordingu i soundscape studies Raymonda Murraya Schafera, przez konceptualne strategie Maxa Neuhausa i Alvina Luciera, po współczesne audiodzienniki i eseje dźwiękowe – słuchanie staje się narzędziem mapowania świata, sposobem myślenia i formą krytycznego kontaktu z rzeczywistością. Inicjatywa wpisuje się w ten nurt, przesuwając akcent z dokumentacji na doświadczenie, z reprezentacji na relację.

‍

Realizacje oscylują między dwoma porządkami: intymnym i obserwacyjnym. Notatki intymne skupiają się na dźwiękach bliskości: domu, ciała, pamięci, powtarzalnych rytuałów. Rejestrują przestrzenie prywatne jako środowiska akustyczne, w których emocje, fizjologia i codzienność splatają się w delikatne, często kruche struktury dźwiękowe. Notatki obserwacyjne wychodzą ku wspólnemu krajobrazowi: miastu, infrastrukturze, technologii, naturze, ruchowi społecznemu. Obejmują przestrzeń publiczną jako organizm generujący własne rytmy, napięcia i pulsacje.

‍

W obu rejestrach przypadek działa jako punkt wyjścia. Przypadkowość oznacza spotkanie: dźwięku, miejsca, sytuacji i wyboru artysty. Każda realizacja powstaje w momencie, który mógłby zostać pominięty, ale zostaje uchwycony i przekształcony w formę.

‍

Istotnym kontekstem pozostaje współczesne doświadczenie fragmentaryczności uwagi i pracy w środowisku cyfrowym. Artyści operują narzędziami dostępnymi pod ręką: rejestratorami przenośnymi, mikrofonami kontaktowymi, oprogramowaniem DAW, edycją i publikacją plików w sieci. Efektem jest otwarta cyfrowa dźwiękoteka – zbiór autonomicznych realizacji funkcjonujących online jako pliki, archiwa, ślady. Razem tworzą mapę praktyk i wrażliwości, otwartą na indywidualne sposoby słuchania.