Sploty. Choreografie społeczne podejmują refleksję nad ruchem jako jednym z podstawowych sposobów organizowania relacji społecznych. Choreografia jest tu rozumiana szeroko: jako porządek ciał w przestrzeni i czasie, obejmujący zarówno działania artystyczne, jak i praktyki codzienne, rytuały, zgromadzenia, marsze, formy pracy zbiorowej czy spontaniczne konfiguracje ruchowe powstające w sytuacjach napięcia społecznego. W takim ujęciu ruch przestaje być wyłącznie ekspresją jednostki, a staje się nośnikiem norm, relacji władzy, mechanizmów kontroli, ale także solidarności, oporu i współdziałania.
Punktem odniesienia dla zaproszonych artystek i artystów były archiwalne materiały filmowe dokumentujące zbiorowe formy poruszania się z różnych okresów i obszarów świata. Archiwalne nagrania stanowią punkt startowy dla zasobów struktur ruchowych, rytmów, powtórzeń i przerw, a także jako zapis historycznych uwarunkowań, w których ciała podlegały określonym regułom organizacji. Materiały te nie zostały potraktowane jako wzorce do odtworzenia ani jako obiekty rekonstrukcji, tylko jako źródła impulsów choreograficznych, uruchamiających współczesne interpretacje i przesunięcia znaczeń.
Powstałe realizacje lokują się na styku choreografii artystycznej i choreografii społecznej, ujętej jako zbiór reguł regulujących obecność ciał w przestrzeni wspólnej. Artyści pracują z fragmentami archiwalnych układów ruchowych, analizując ich logikę, tempo i organizację, a następnie przekładając je na autorskie formy choreograficzne. W tym procesie ujawniają się napięcia między synchronizacją a rozproszeniem, podporządkowaniem a improwizacją, stabilnością formy a jej rozpadem. Ruch staje się narzędziem analitycznym, zdolnym do ujawniania społecznych mechanizmów, które często pozostają niewidoczne w innych rejestrach reprezentacji.
Projekt sytuowany jest w obszarze badań nad choreografią jako formą wiedzy, rozwijanych w ramach studiów performatywnych, teorii ciała i refleksji nad społecznym wymiarem ruchu. Praktyka artystyczna pełni w tym projekcie funkcję interpretacyjną i krytyczną: umożliwia ponowne odczytanie archiwalnych zapisów zbiorowego ruchu w odniesieniu do współczesnych doświadczeń społecznych. W efekcie choreografia staje się polem, w którym spotykają się historia, pamięć i aktualne pytania o rolę społeczną jednostki, sprawczość ciała oraz sposoby bycia razem w przestrzeni publicznej.
