Artyści i artystki podejmują w projekcie refleksję nad ruchem jako jednym z podstawowych sposobów organizowania relacji społecznych. Choreografia obejmuje porządek ciał w przestrzeni i czasie. Działania artystyczne, praktyki codzienne, rytuały, zgromadzenia, marsze, formy pracy zbiorowej i spontaniczne konfiguracje ruchowe powstające w sytuacjach napięcia społecznego. Ruch przestaje być wyłącznie ekspresją jednostki i staje się nośnikiem norm, relacji władzy, mechanizmów kontroli, solidarności, oporu i współdziałania.
Punktem odniesienia dla zaproszonych do projektu osób były archiwalne materiały filmowe dokumentujące zbiorowe formy poruszania się z różnych okresów i obszarów świata. Nagrania stanowią zasób struktur ruchowych, rytmów, powtórzeń i przerw. Zapis historycznych uwarunkowań, w których ciała podlegały określonym regułom organizacji. Materiały te staj się źródłem impulsów choreograficznych, uruchamiających współczesne interpretacje i przesunięcia znaczeń.
Powstałe realizacje łączą choreografię artystyczną i choreografię społeczną. Zbiór reguł konstytuujących obecność ciał w przestrzeni wspólnej. Artyści pracują z fragmentami archiwalnych układów ruchowych, analizują ich logikę, tempo i organizację, przekładają je na autorskie formy choreograficzne. W tym procesie ujawniają się napięcia między synchronizacją a rozproszeniem, podporządkowaniem a improwizacją, stabilnością formy a jej rozpadem. Ruch ujawnia społeczne mechanizmy, które często pozostają niewidoczne w innych rejestrach reprezentacji.
Inicjatywa sytuowana w obszarze badań nad choreografią jako formą wiedzy, rozwijanych w ramach studiów performatywnych, teorii ciała i refleksji nad społecznym wymiarem ruchu. Praktyka artystyczna pełni funkcję interpretacyjną i krytyczną. Umożliwia również ponowne odczytanie archiwalnych zapisów zbiorowego ruchu w odniesieniu do współczesnych doświadczeń społecznych. Choreografia staje się polem, w którym spotykają się historia, pamięć i aktualne pytania o rolę społeczną jednostki, sprawczość ciała oraz sposoby bycia razem w przestrzeni publicznej.
