Wróć do splotów
Proces pracy nad choreografią rozpoczęłam od analizy dwóch materiałów archiwalnych przedstawiających ruch zbiorowy w przestrzeni publicznej: przechodzenie grupy ludzi przez przejście dla pieszych oraz taniec i podskoki podczas parady równości. Interesowały mnie nie same wydarzenia, lecz jakości ruchowe obecne w tych sytuacjach rytm, tempo, synchronizacja, stopień swobody oraz relacja jednostki do grupy.
W materiale z przejścia dla pieszych zauważyłam silną normalizację ruchu: powtarzalność kroku, zbliżone tempo i niewielki zakres dopuszczalnej różnicy. Choć każda osoba porusza się indywidualnie, ciało podporządkowuje się wspólnemu rytmowi i regułom przestrzeni. W kontraście do tego, zapis parady równości ukazuje moment, w którym zbiorowość działa jak przyzwolenie ruch staje się bardziej ekspresyjny, odważny i nadmiarowy, a ciało zyskuje poczucie bezpieczeństwa w grupie.
Przenosząc te obserwacje na grunt choreografii solowej, potraktowałam własne ciało jako miejsce, przez które „przepuszczam” logikę ruchu grupowego. Nie interesowało mnie odtwarzanie gestów widzianych w archiwach, lecz przejęcie ich struktury, dynamiki i napięć. Pracowałam z rytmem, synchronizacją oraz momentami wyłamania się z porządku, wykorzystując je jako reguły organizujące ruch w jednym ciele.
Istotnym kontekstem pracy jest dla mnie wieloletnie doświadczenie pracy z osobami rozpoczynającymi kontakt z ruchem i tańcem. Często obserwuję wstyd, blokady i lęk przed byciem ocenianym, szczególnie w sytuacjach grupowych. Ruch bywa postrzegany jako coś, co należy kontrolować i dopasować, a nie jako naturalną formę ekspresji. W choreografii interesowało mnie odrzucenie tych norm i potraktowanie ciała jako przestrzeni wolności, sprawczości i przyjemności.
Ruch w tej pracy staje się dla mnie formą cielesnego manifestu nie poprzez deklarację, lecz poprzez praktykę. Zbiorowość może zarówno regulować, jak i wspierać, a znalezienie własnej relacji z grupą otwiera możliwość głębszego kontaktu z ciałem i ruchem.
Nie każdy ruch jest dozwolony. Przestrzeń wspólna faworyzuje gesty przewidywalne, zsynchronizowane, bezpieczne. Tempo zostaje wyrównane, ruch wygładzony, różnica ledwie dopuszczona.
Zbiorowość organizuje ciało: ustala rytm, zakres i formę ruchu. To, co wykracza poza normę, bywa zatrzymywane, zawstydzane lub neutralizowane. Ciało poruszające się wśród innych uczy się rytmu, który nie należy do niego.
Ciało w tej pracy odpowiada ruchem, który nie dąży do zgodności. Nie prosi o zgodę. Zajmuje miejsce. Pojawia się napięcie między dopasowaniem a wolnością, między ruchem kontrolowanym a ruchem, który wymyka się regułom.
Ruch staje się aktem obecności próbą odzyskania ciała jako przestrzeni ekspresji i przyjemności. Pozostając w relacji ze zbiorowością, ciało wyłamuje się z jej porządku i odnajduje własną linię przepływu. Nadmiar nie zostaje tu ukryty ani wygładzony staje się formą bycia.
Madlen Revlon/ Magdalena Marcinkowska
Muzyka: Wiktor Kilmaszewski- „Ballroom Bodue”
Madlen Revlon (Marcinkowska) jest choreografką i performerką. Od 2007 roku działa w obszarze tańca i performance, a od 2012 roku związana jest z kulturą ballroom. W 2024 roku otrzymała międzynarodowy tytuł Trailblazer za wkład w rozwój kultury ballroom w Polsce. Współpracowała jako choreografka i performerka z licznymi instytucjami artystycznymi i teatralnymi, m.in. z Operą Narodową w Warszawie, Teatrem Studio, Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, a także przy produkcjach realizowanych dla HBO Polska i Netflix. Jej choreografie prezentowane były na scenach i festiwalach w Polsce oraz za granicą. W 2023 roku była stypendystką programu „Proces-owanie Zmiany” Warszawskiego Obserwatorium Kultury. W 2025 roku otrzymała Stypendium Artystyczne Miasta Warszawy, w ramach którego zrealizowała autorski projekt Rewia 2.0. Moja praktyka choreograficzna i performerska od lat koncentruje się na pracy z ruchem zbiorowym, estetyką protestu, manifestacją tożsamości oraz tworzeniem przestrzeni widzialności dla różnych społeczności. W moim portfolio wielokrotnie pojawiają się projekty, które angażują ciało jako narzędzie komunikacji społecznej. Od 2007 roku rozwijam swoje wykształcenie i praktykę zawodową opartą na technikach tańca współczesnego, street dance i voguingu, łącząc je w autorski język ruchowy. Kultura ballroom, z którą jestem związana od 2012 roku, jest jednym z najbardziej wyrazistych historycznie przykładów ruchu społecznego i artystycznego, który wyrósł z potrzeby protestu i budowania sojuszy. Jako Matka polskiego Chapteru House of Revlon i laureatka tytułu Trailblazer, wielokrotnie pracowałam z ruchem w kontekście kolektywności, solidarności i upodmiotowienia marginalizowanych grup społecznych. Link do filmu który był inspiracją (do umieszczenia wraz z materiałem od artystki) „Uczestnicy parady równości – taniec i ruch zbiorowy w przestrzeni publicznej (materiał archiwalny)” https://youtu.be/3xXcnGx_oYE „Przechodnie na przejściu – rozmyty ruch zbiorowy w przestrzeni miejskiej (materiał archiwalny)” https://youtu.be/I5XXEboNI5s
Przeglądaj wszystkie