Ciała pamięci: laboratorium ruchu powstały jako przestrzeń pracy nad ruchem, w której doświadczenie cielesne splata się z pamięcią zapisaną poza językiem, w napięciach, powtórzeniach, opóźnieniach, w sekwencjach obecnych w sposobie poruszania się. Projekt jest realizowany na styku choreografii współczesnej, badań nad ucieleśnieniem oraz refleksji nad pamięcią, która ujawnia się w działaniu, w reakcji ciała na przestrzeń, a także w tym, co powraca mimo zmiany kontekstu i czasu.
Zaproszeni artyści i artystki pracowali z ruchem jako formą zapisu doświadczeń osobistych i zbiorowych, przy czym punktem wyjścia pozostawały sytuacje graniczne: doświadczenia przemocy, utraty, wykluczenia, relacji intymnych oraz pamięci przekazywanej pomiędzy pokoleniami. Zrealizowane formy choreograficzne przyjęły postać krótkich, intensywnych sekwencji ruchowych, w których ciało ujawniało swoją zdolność do przechowywania i aktualizowania doświadczeń, nawet wtedy, gdy narracyjna pamięć uległa rozproszeniu lub zanikła. Ruch działa tu jako pole napięcia pomiędzy tym, co utrwalone, a tym, co zmienne, pomiędzy powtórzeniem a przesunięciem.
Istotnym elementem projektu pozostaje procesualność, rozwijana poprzez wielokrotne powroty do materiału ruchowego, jego rejestrację, analizę oraz ponowne uruchamianie w zmienionych warunkach. Dokumentacja wideo i tekstowa tworzą warstwę roboczą, która umożliwia obserwowanie zmian zachodzących w czasie, a także śledzenie relacji pomiędzy wyborami choreograficznymi a ich cielesnymi konsekwencjami. Laboratorium ruchu funkcjonuje dzięki temu jako środowisko pracy, w którym wiedza wyłania się stopniowo, poprzez praktykę, korektę i uważność wobec detalu.
Projekt wpisuje się w nurt współczesnych badań nad choreografią jako formą myślenia ucieleśnionego, rozwijanych w obrębie studiów performatywnych oraz memory studies. Ciało staje się miejscem, w którym historia, afekt i relacja społeczna pozostają aktywne, a ruch umożliwia dostęp do warstw doświadczenia niedających się łatwo przełożyć na język pojęciowy. W tym sensie choreografia jest narzędziem pracy z pamięcią, wymagającym precyzji, odpowiedzialności i czasu, a jednocześnie otwierającym przestrzeń dla refleksji nad sposobami bycia razem, dziedziczenia doświadczeń oraz ich przekształcania.
Ciała pamięci: laboratorium ruchu proponują spojrzenie na choreografię jako praktykę badawczą, w której wiedza powstaje poprzez działanie, obserwację i powtarzalność, a pamięć ujawnia się w ciele jako proces dynamiczny, pozostający w ciągłym ruchu.
