Wróć do ciał pamięci
Projekt jest miniaturą choreograficzną usytuowaną na styku movementu i wideo artu, opartą na pamięci ciała oraz osobistym doświadczeniu funkcjonowania w ciele czarnej tancerki. Punktem wyjścia jest wewnętrzne somatyczne poczucie nieustannej widoczności, określonego metaforą neonu.
Neon funkcjonuje jako figura nieustannej widzialności. Ciało pozostaje w stanie ciągłej ekspozycji: świeci, przyciąga spojrzenia, zostaje wystawione na ogląd i ocenę. Egzystencja przybiera formę niekończącego bycia na scenie, wybiegu. Ciało staje się narzędziem pracy i projekcji cudzych oczekiwań czy założeń.
W pracy pojawiają się fragmenty ruchów zapisanych w ciele. Echo choreografii wywodzących się z zawodowej praktyki tanecznej artystki. Są to jakości ruchowe obciążone procesami stereotypizacji, fetyszyzacji i seksualizacji: egzotyzujące formy, które nie należą do wykonującego ciała, lecz zostają mu przypisane. Wykonywane w sposób zautomatyzowany i mechaniczny, odsłaniają swoją obcość. Ruch przestaje być ekspresją, a staje się ramą, formą narzuconą ciału.
Kompozycja choreograficzna przyjmuje postać fragmentarycznego zapisu: urwanego filmu, snu na granicy jawy, sekwencji zbudowanych z cięć, powtórzeń i przerw.
Powstaje kakofonia ruchów, w której nie chodzi o narrację, lecz o doświadczenie dezorientacji i utraty dostępu do „własnego” ruchu.
Istotnym elementem pamięci ciała artystki są włosy, ujęte jako pole kulturowych projekcji, eksploatacji i fetyszu. Redukowane do „interesującego” aspektu ciała, stają się obiektem nieuprawnionego dotyku i zawłaszczenia spojrzeniem. Artystka ujmuje te doświadczenia zapisane w ciele w sposób przerysowany i groteskowy, pokazuje to jak jej ciało wchodzi w narzucane stereotypy.
Praca nie formułuje aktu oskarżenia ani nie buduje opowieści o krzywdzie. Jest raczej uważnym zapisem rzeczywistości, na którą artystka się godzi, traktując taniec jako praktykę, a ciało jako narzędzie pracy. Jednocześnie ujawnia moment pęknięcia, próbę odnalezienia autonomicznego ruchu, istniejącego poza zewnętrznym spojrzeniem.
W toku realizacji projektu odsłania się nieoczekiwany brak - utrata dostępu do „własnego” ruchu. Kadry, które miały prowadzić ku wnętrzu, ujawniają jedynie proces poszukiwania.
body archive : neon nie proponuje rozwiązania ani zamknięcia. Finał nie jest wyzwoleniem, ale momentem przebudzenia i poszukiwania. To początek procesu odzyskiwania ruchu, który jeszcze nie ma nazwy.
Aktorka, tancerka i performerka pochodzenia polsko-nigeryjskiego, mieszkająca i pracująca w Warszawie. Studiowała aktorstwo w Warszawskiej Szkole Filmowej oraz Organizację Produkcji Filmowej i Telewizyjnej w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego w Katowicach.
Doświadczenie sceniczne zdobywała, występując m.in. na deskach Teatru Powszechnego, Teatru Wielkiego w Wilnie oraz Dirty Deal Teatro w Rydze. Brała udział w spektaklach takich jak „Imperium” w Teatrze Narodowym, „Piknik pod Wiszącą Skałą” czy „Przepraszam za mój polski” autorstwa Iwana Wyrypajewa.
Użyczała głosu produkcjom platform i stacji takich jak Netflix, Nickelodeon oraz Disney. Jako zawodowa tancerka pracuje od 2019 roku, realizując projekty zarówno komercyjne, jak i teatralne.