Wróć do splotów
Jagna Nawrocka “INTERFERENCJE” to choreografia nakładających się wielokierunkowych fal ruchu w relacji do najsilniejszego nurtu. W projekcie Sploty badałam, poprzez ciało i soczewkę choreografii, kilka zjawisk: strumień i przepływ jako jakości ruchu; organiczność kształtów w relacji do geometrii; “zdarzenia na peryferiach”; “spotkanie jako drogowskaz”; “granie na kilka frontów”; „meta a nieskończoność”. Wszystkie te sytuacje wyłoniłam z otrzymanych materiałów archiwalnych. W notatkach i rysunkach destylowałam zapamiętane ścieżki ruchu, rytmy i kształty, kierując się ciekawością i tym, co najsilniej przyciągało moją uwagę w obu przedstawieniach ruchu zbiorowego. Następnie tańczyłam mapy myśli jako rozległe scory do improwizacji. Proces powstawania choreografii od początku był zorientowany na relację ciało - kamera. Filmowałam ruch z różnych kątów analizując, co ujawnia dana perspektywa, a które elementy choreografii pozostają w sferze domysłów. W ten sposób utkałam wypowiedź złożoną z fraz ruchowych rozbitych na kilka punktów widzenia. Choreografia “Interferencje” opiera się równoległości rytmów oraz stałej, jaką jest zmiana położenia. Fale ruchu dążą ku peryferiom (ciała, kadru i przestrzeni, w której się znajduje). Analizując otrzymane materiały obserwowałam własną percepcję dynamiki skadrowanego ruchu zbiorowego. Moje oczy porządkowały przestrzeń na zjawiska głównego nurtu oraz zdarzeń na peryferiach. Próbowałam nazwać wszystkie zasady ruchu, które komponują polifonię zbiorowości. To spotkanie, wspólność dążeń ciał, przyjęłam jako warunek i wyznacznik tras ruchu.
Dynamika docierania do miejsca, współobecność, wymiana gestów nie wydały mi się spontanicznym zdarzeniem - wynikały z zadania/woli/ciekawości dla znalezienia się gdzieś z czymś lub kimś. W choreografii wideo pracowałam z perspektywą widzenia poruszenia, która za każdym razem zarówno ujawnia jak i ukrywa poszczególne zasady ruchu. Zastanawiałam się nad tym, co determinuje czytelność choreografii zbiorowości oraz nad znaczeniem małych gestów we wnętrzu wspólnego ciała. W choreografii solowej z założenia zmieniałam punkty widzenia nie tylko w ustawieniach kamery, ale i w choreografii uwagi z perspektywy tańczącego ciała. Pracowałam z pamięcią i wyobraźnią ucieleśniając różne bohaterki analizowanych choreografii: architekturę, zbiorowość, pojedynczą osobę, przedmiot. Interesuje mnie wrażenie nieskończoności ruchu zbiorowości, tej wyczuwalnej i wykraczającej poza rejestrację. Jednym z wniosków badania jest to, że ruch społeczny niezmiennie jest, a choreografie zdarzeń przepuszczają go różnymi narzędziami przez węższe i szersze koryta, sugerując, gdzie fala uderzy w brzeg, a gdzie znajdzie ujście. Wolne place w przestrzeni publicznej przypominają o współistnieniu choreografii spotkań podjętych z nieznanych przyczyn. W projekcie pracowała z pytaniem: „co widać, a czego nie widać?”.
Jagna Nawrocka – performerka, choreografka, twórczyni filmowa, edukatorka, badaczka wizualnych partytur ruchu. Absolwentka ASP Łódź, ASP Wrocław/Accademia di Brera (Mediolan), Szkoły Kem (Warszawa) oraz Szkoły Muzycznej w Toruniu; studiowała taniec na AWF Poznań, ukończyła Kurs Choreografii Eksperymentalnej w Centrum w Ruchu oraz Szkołę Kem. Posiada certyfikat znajomości kinetografii NIMIT (2025). Jest członkinią Queerowej Akademii Ruchu oraz inicjatorką cyklu radiowego SCORE ME QUEER. Stypendystka Visegrad Funds 2025 - Performing Artist Residency oraz Culture Moves Europe – ATLAS/ImpulsTanz 2023. W 2025 prowadziła choreograficznie Korowód na Festiwalu Sztuki Lokalnej w Dąbiu “Feeria”, partycypacyjny “Planetary Dance” w ramach rezydencji Mutugenesis w Berlinie oraz festiwalu LIOS Labs HELIOŚ na Pustyni Błędowskiej. Realizowała choreograficzne badania terenowe i performanse z grupą SQUIR w MSN Warszawa (“Pokaż jej prześwit”, 2025) i CSW U-jazdowski (“Bal Squir”). Choreografowała performans partycypacyjny, Delegacja Śliskich Spraw, na otwarcie MSN Warszawa w 2024. Jest współtwórczynią kart Wielkiej Księgi Scorów finansowanej z grantu Jasnej 10 (2023) oraz edukatorką w Kem Szkole (od 2023). Prezentowała choreografie ponadto m.in. na ImpulsTanz, Floating University Berlin, PLATO i GAFU Ostrava, 1111 Gallery Budapeszt, Pinakoteka Brera Mediolan, Fundacja Galerii Foksal, PAWILON Poznań. Jest edukatorką w ramach cyklu warsztatów dla dzieci i rodziców “Zamieszanie” w CSW Zamek Ujazdowski, wyróżnionych nagrodą Słonecznika w 2025. Od 2024 współtworzy program rezydencyjny LIOS Labs na Pustyni Błędowskiej, dedykowany sztuce ekologii w kontekście lokalnym i globalnym. Od 2023 roku prowadzi partycypacyjny projekt performatywny, Longing to be long, którego efektem jest film krótkometrażowy (z premierą w Kinotece w Warszawie, 2024).
Przeglądaj wszystkie