Autorska refleksja

Najsilniej oddziałuje na mnie kompozycja kosmiczna – jej umowność, prostota znaków i jednocześnie ambicja objęcia nieskończoności. Przedstawiony kosmos nie ma charakteru naukowego ani realistycznego; bliżej mu do dziecięcych map nieba i pierwszych fascynacji przestrzenią i ruchem. Szczególnie interesujące jest napięcie pomiędzy modernistyczną wiarą w technologię a zachowaną w tych realizacjach fantazją. Geometryczne struktury i symbole postępu przenikają się z naiwnym pięknem marzeń. Technologia nie niszczy tu wyobraźni, lecz ją filtruje i porządkuje. Płaskość, brak iluzji głębi i malarska umowność sprawiają, że kosmos staje się przestrzenią do wyobrażenia, a nie do zdobycia. Dworzec funkcjonuje jako miejsce, w którym codzienny ruch spotyka się z marzeniem o podróży wykraczającej poza to, co znane.

Statement

Freski i mozaiki Dworca Gdynia Główna odczytuję jako spotkanie modernistycznej idei postępu z naiwną wizją kosmosu. Motywy gwiazd, planet i geometrycznych struktur tworzą świat symboliczny, bliższy wyobraźni niż nauce. To sztuka funkcjonująca pomiędzy codziennością a marzeniem – w przestrzeni tranzytu, gdzie podróż odbywa się jednocześnie fizycznie i mentalnie.