HomeMapa SztukiSztuka w niemiejscachMuzeum jutraNotatki akustyczneDźwięki z odzyskuSplotyCiała pamięciZielone strategie Sztuka w procesieZasobyO projekcieDołącz

Autor/ka
dokumentacji

Wojciech Brzozowski

Opis

Instalacja przestrzenna zrealizowana w 1980 roku przez Stanisława Magdziaka, usytuowana przy ul. Komisji Edukacji Narodowej, stanowi przykład wprowadzania sztuki nowoczesnej w przestrzeń osiedlową. Obiekt nie posiada cokołu – jest osadzony bezpośrednio w trawniku, na styku zieleni i chodników, co integruje go z codziennym ruchem pieszym. Konstrukcja oparta jest na spawanych profilach stalowych, tworzących ażurowy układ, który zmienia się w zależności od perspektywy. Od strony szkoły forma jest zwarta, przypominająca supły lub pętle, natomiast oglądana z innych stron otwiera się, pnąc ku górze niczym organiczne rozgałęzienia. Rzeźba utrzymana jest w intensywnej kolorystyce barw podstawowych (czerwień, żółć, błękit), co miało na celu ożywienie szarości modernistycznej architektury. Pierwotnie pełniła funkcję użytkową, posiadając gabloty na plakaty kulturalne, jednak z czasem stała się autonomicznym obiektem plastycznym. W latach 2018–2019 przeszła gruntowną renowację przywracającą jej pierwotne barwy.

Autorska refleksja

Obiekt ten funkcjonuje bardziej jako element „meblowania” miasta niż pomnik. Jego lokalizacja w miejscu przechodnim, przy szkole i blokach, sprawiła, że przez dekady był „oswajany” przez mieszkańców – dzieci traktowały go jako naturalny plac zabaw i konstrukcję do wspinania. Ażurowa struktura powoduje, że rzeźba nie zasłania przestrzeni, lecz ją ramuje. Mimo statycznej konstrukcji, układ brył sugeruje wewnętrzne napięcie i ruch, a intensywne kolory do dziś porządkują wizualnie przestrzeń osiedla

Statement

Realizacja ta wpisuje się w ideę „humanizacji przestrzeni miejskiej” lat 70. i 80., kiedy to sztuka wychodziła z galerii, by stać się częścią życia ulicy. Wykorzystanie ciężkiej technologii hutniczej (spawana stal) do stworzenia formy lekkiej i estetycznej jest dowodem kunsztu metaloplastycznego artysty. Jest to przykład rzeźby demokratycznej – dostępnej dla każdego, bez barier architektonicznych, wrastającej w tkankę miasta jako barwny znak tożsamości Stalowej Woli.

Zdjęcia obiektu