Autor/ka
dokumentacji
Wojciech Brzozowski
Opis
nstalacja przestrzenna autorstwa Stanisława Magdziaka, zrealizowana w 1980 roku, stanowi dominujący akcent plastyczny przy al. Leopolda Okulickiego. Usytuowana w sąsiedztwie dworca PKS i zabudowy usługowej, wpisuje się w tranzytowy charakter tej części miasta. Rzeźba wyróżnia się silnie zaznaczonym kierunkiem wertykalnym. Segmenty stalowej konstrukcji unoszą się ku górze pod ostrymi kątami, co wzmacnia wrażenie ekspansji i dynamiki, korespondując z intensywnym rytmem otoczenia. Kluczowym elementem kompozycji jest przemyślana gradacja kolorystyczna: dolne partie utrzymane są w chłodnych błękitach i zieleniach, podczas gdy w górnych segmentach dominują ciepłe żółcie i czerwienie. Zabieg ten wywołuje efekt wizualnego „ocieplania się” i lewitacji formy.
Autorska refleksja
Rzeźba ta doskonale odnalazła się w nowym kontekście urbanistycznym. W sąsiedztwie współczesnych biurowców, które zastąpiły dawne parkingi, geometryczna forma zyskała „drugie życie”. Funkcjonuje jako wyrazisty akcent wizualny w przestrzeni zdominowanej przez infrastrukturę drogową. Układ form może przywodzić na myśl abstrakcyjne serce, które zatrzymało się w fazie dynamicznego rozrostu. Odbiór obiektu jest zmienny – inna jest percepcja pieszego idącego chodnikiem, a inna kierowcy mijającego rzeźbę, dla którego ażurowa bryła zdaje się poruszać.
Statement
nstalacja przy dworcu to dowód na to, że awangarda lat 80. potrafi adaptować się do zmian. Obiekt wpisuje się w logikę „niemiejsca” – przestrzeni codziennego ruchu, gdzie sztuka często redukowana jest do tła. Tutaj jednak, dzięki agresywnej geometrii i przemyślanej kolorystyce, rzeźba broni swojej autonomii. Spawane, modułowe formy przypominają fragmenty większego systemu lub układu scalonego, który trwał w tkance miasta, czekając na ponowne odkrycie.
