Autor/ka
dokumentacji
Marta Skibińska
Opis
Betonowa rzeźba „Mr. Nobody” została umieszczona w górnej części filaru podcienia jednej z charakterystycznych kamienic Śródmieścia Gdyni. Ciemna elewacja budynku oraz wysokość montażu sprawiają, że obiekt nie jest łatwy do dostrzeżenia – metalowa podstawa znajduje się powyżej naturalnego poziomu wzroku przechodniów. Rzeźba przedstawia postać mężczyzny. Głowa, tułów oraz ramiona zakryte są tkaniną, natomiast dłonie, nogi oraz genitalia pozostają odsłonięte. Autorem pracy jest TEWU – artysta, którego tożsamość pozostaje nieujawniona. Od 2016 roku umieszcza on swoje rzeźby w przestrzeni Gdyni, działając potajemnie i bez formalnych zgód. Jest absolwentem gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych i funkcjonuje w świecie sztuki także w oficjalnym obiegu pod własnym nazwiskiem, jednak realizacje w przestrzeni publicznej pozostawia anonimowo. Wiele jego wcześniejszych prac – często przedstawiających postacie dzieci – zostało zniszczonych lub skradzionych, co stało się integralną częścią ich miejskiego funkcjonowania.
Autorska refleksja
Rzeźba znajduje się w samym centrum Gdyni, a mimo to pozostaje niemal ukryta. Postać zdaje się obserwować miejskie życie z bezpiecznej odległości, jednak zakryta tkaniną twarz pozbawia ją możliwości widzenia. Jednocześnie sama postać także nie jest widziana – łatwo ją minąć, nie podnosząc wzroku. Zakrycie górnej części ciała, przy jednoczesnym odsłonięciu dolnej, wprowadza niepokój i prowokuje pytania o granice intymności, wstydu i tożsamości. Pojawia się refleksja nad anonimowością – zarówno postaci, jak i jej autora – oraz nad tym, co decyduje o byciu zauważonym w przestrzeni publicznej. Praca może być odczytywana jako pytanie o możliwość spotkania: czy w intensywnej, zurbanizowanej przestrzeni w ogóle dostrzegamy siebie nawzajem, czy też każdy pozostaje ukryty pod własną warstwą niewidzialności.
Statement
„Mr. Nobody” TEWU to betonowa rzeźba umieszczona wysoko w podcieniu modernistycznej kamienicy w centrum Gdyni. Przedstawia nagą postać mężczyzny, której głowa i tułów zakryte są tkaniną. Praca funkcjonuje poprzez częściowe ukrycie i trudną dostrzegalność, uruchamiając refleksję nad anonimowością, widzialnością i tożsamością w przestrzeni publicznej. Obiekt nie narzuca interpretacji i pozostaje otwarty na indywidualne doświadczenie przechodniów.
