Autor/ka
dokumentacji
Wojciech Brzozowski
Opis
Rzeźba „Ptaki” została zrealizowana w 2013 roku jako część projektu rewitalizacji Parku Miejskiego w Stalowej Woli. Obiekt otwiera sekwencję realizacji rzeźbiarskich rozmieszczonych wzdłuż parkowego deptaka biegnącego równolegle do torów kolejowych. Praca wykonana jest z kamienia i metalu i osiąga około 2,5 metra wysokości oraz 3,5 metra szerokości. Kompozycja przedstawia dwie uproszczone, alegoryczne sylwetki ptaków wznoszących się do lotu, osadzone na masywnej podstawie z granitu, której forma przywodzi na myśl pęknięte jajo. Motyw ten odczytywany jest jako symbol narodzin, początku i biologicznej potrzeby ruchu. Metalowe elementy ptaków zostały wykonane z wycinanej i giętej blachy miedzianej, łączonej spawem ciągłym. Widoczne ślady obróbki i brak wygładzenia detalu podkreślają technologiczny, warsztatowy charakter realizacji. Forma rzeźby została zredukowana do podstawowych elementów konstrukcyjnych: skrzydeł, korpusów i dziobów. Diagonalne linie i asymetryczny układ nadają całości wrażenie ruchu i przestrzennej aktywności. Obiekt zmienia swój odbiór w zależności od punktu obserwacji i dystansu – z daleka wtapia się w zieleń parku, z bliska ujawnia surowość materiału i konstrukcji. Rzeźba funkcjonuje jako element porządkujący przestrzeń, nie dominując jej, lecz wpisując się w rytm parku i ciągów pieszych.
Autorska refleksja
„Ptaki” odbieram jako realizację powściągliwą i oszczędną, która dobrze znosi obecność przyrody. Wysokie sosny, dźwięki ptaków i szum pobliskich torów tworzą dla niej naturalny kontekst. Rzeźba nie narzuca się odbiorcy – raczej ujawnia się stopniowo, w rytmie spaceru. Z bliska widać ostre krawędzie blachy i ciężar materiału, z daleka pozostaje lekki, syntetyczny znak. Najciekawsze jest dla mnie napięcie między biologiczną symboliką lotu a industrialnym charakterem wykonania. Blacha miedziana, mimo swojej hutniczej genezy, została uformowana w sposób, który unika monumentalności. Skrzydła są rozczłonkowane, kierunkowe, jakby w trakcie ruchu. Rzeźba działa najlepiej wtedy, gdy nie próbuje być interpretowana dosłownie – gdy pozostaje znakiem, który współgra z otoczeniem i pozwala myślom swobodnie krążyć.
Statement
„Ptaki” to rzeźba Stanisława Magdziaka zrealizowana w 2013 roku w Parku Miejskim w Stalowej Woli. Alegoryczna forma lotu, połączona z industrialnym materiałem, tworzy subtelny znak narodzin i ruchu wpisany w krajobraz parku. DEDAL I IKAR — STALOWA WOLA Autor dokumentacji: Wojciech Brzozowski Autor obiektu: Stanisław Magdziak Lokalizacja: Stalowa Wola, Park Miejski im. kpt. Kazimierza Pilata Osiedle Śródmieście 37, 37-450 Stalowa Wola Współrzędne GPS: 50.565689 N, 22.059000 E Data realizacji: 2013 Opis: Rzeźba „Dedal i Ikar” została zrealizowana w 2013 roku jako druga, kulminacyjna część zespołu rzeźb w Parku Miejskim w Stalowej Woli. Obiekt usytuowany jest w głębi parku, w oddaleniu od realizacji „Ptaki”, i stanowi wyraźny punkt dominanty przestrzennej całego założenia. Kompozycja przedstawia mitologiczne postacie Dedala i Ikara w momencie wznoszenia się do lotu. Dwie figury o wysokości około 5 i 4,5 metra połączone są wspólnymi skrzydłami, co podkreśla relację ojca i syna oraz dramatyzm sceny. Rzeźba wykonana została z wycinanej i giętej blachy miedzianej, łączonej spawem ciągłym, z wewnętrzną konstrukcją wzmacniającą ze stali nierdzewnej. Postacie osadzone są na monumentalnej, wielopłaszczyznowej misie z polerowanego granitu, w której umieszczono element wodny generujący mgłę. Zabieg ten potęguje wrażenie ruchu i lekkości oraz wzmacnia symbolikę lotu. Forma rzeźby oparta jest na ostrych krawędziach, diagonalnych cięciach i silnym akcencie wertykalnym. Wyraźnie zaznaczone, realistyczne twarze postaci kontrastują z bardziej abstrakcyjną konstrukcją reszty bryły, nadając realizacji jednoznaczny, narracyjny charakter. Autorska refleksja: „Dedal i Ikar” to realizacja o znacznie większym ciężarze znaczeniowym niż „Ptaki”. Tutaj przekaz jest czytelny, a ambicja monumentalna. Rzeźba nie znika w krajobrazie parku – przeciwnie, konsekwentnie utrzymuje pozycję dominanty, szczególnie widocznej na tle nieba. Najmocniej działa w momentach, gdy detal twarzy przestaje być czytelny, a sylwetki redukują się do ostrych konturów skrzydeł i pionowych napięć formy. Odczytuję tę realizację jako kompromis pomiędzy abstrakcją a potrzebą jednoznacznej narracji. Z jednej strony widać tu konsekwencję języka formalnego artysty – pracę z płaszczyzną, rytmem i konstrukcją – z drugiej wyraźną potrzebę czytelności mitu. To napięcie pozostaje dla mnie najciekawsze: rzeźba balansuje między nowoczesnym znakiem a figuratywną opowieścią, między metaforą a dosłownością. Mini statement: „Dedal i Ikar” to monumentalna rzeźba Stanisława Magdziaka z 2013 roku, zlokalizowana w Parku Miejskim w Stalowej Woli. Mitologiczna narracja połączona z nowoczesną formą tworzy wyrazisty punkt kulminacyjny rzeźbiarskiego traktu.
