Autor/ka
dokumentacji
Wojciech Brzozowski
Opis
Monumentalna rzeźba usytuowana w głębi parku, stanowiąca punkt kulminacyjny założenia przestrzennego z 2013 roku. Dzieło przedstawia mitologiczne postacie ojca i syna w chwili startu do lotu. Wyższa postać (Dedal) mierzy 5 metrów, mniejsza (Ikar) – 4,5 metra. Figury połączone są wspólnymi skrzydłami o strukturze przypominającej ornamentalne pióra. Całość wykonana jest z blachy miedzianej osadzonej na wewnętrznej konstrukcji ze stali nierdzewnej. W przeciwieństwie do abstrakcyjnych „Ptaków”, tutaj prof. Stanisław Magdziak zdecydował się na formę figuratywną z realistycznie oddanymi twarzami. Rzeźba stoi na misie z polerowanego, czarnego granitu, wyposażonej w system generujący mgłę wodną, co w połączeniu z nocną iluminacją potęguje wrażenie lewitacji.
Autorska refleksja
To tutaj najmocniej widać lokalne napięcie między modernizmem a oczekiwaniami społecznymi. „Dedal i Ikar” to rzeźba kompromisu. Z jednej strony mamy świetną, dynamiczną sylwetkę i techniczną fakturę blachy, z drugiej – dosłowne, realistyczne głowy, które wprowadzają stylistyczny dysonans i odbierają dziełu nieco tajemnicy. Wydaje się, że artysta musiał balansować między własną wizją a potrzebą stworzenia czytelnego dla wszystkich symbolu. Mimo to, rzeźba oglądana pod słońce, gdy detale twarzy znikają w cieniu, odzyskuje swój dramatyzm i siłę, stając się potężnym znakiem graficznym na tle nieba.
Statement
Podczas gdy „Ptaki” opowiadają o naturze, „Dedal i Ikar” mówią o ludzkiej ambicji i przekraczaniu granic. Jest to obiekt dominujący, który nie ulega „zanikowi” w krajobrazie. Jego skala i narracyjny charakter sprawiają, że stał się on najbardziej rozpoznawalnym punktem parku. To rzeźba, która prowokuje do dyskusji o granicach między rzeźbą figuratywną a abstrakcją w sztuce publicznej – jest zapisem zmagania się artysty nie tylko z grawitacją (temat lotu), ale i z masowym gustem odbiorcy
