Autor/ka
dokumentacji
Wojciech Brzozowski
Opis
Rzeźba „Ptaki” to pierwsza realizacja z cyklu rzeźbiarskiego w Parku Miejskim, usytuowana od strony ulicy ks. Popiełuszki. Zrealizowana w czerwcu 2013 roku przez prof. Stanisława Magdziaka, stanowi alegorię narodzin i biologicznej potrzeby lotu. Kompozycja o wysokości ok.2,5 metra składa się z dwóch uproszczonych sylwetek ptaków, wykonanych z blachy miedzianej, osadzonych na masywnej, granitowej podstawie przypominającej pęknięte jajo. Miedziane elementy, kształtowane poprzez cięcie i spawanie, posiadają surowe, ostre krawędzie, a ich ażurowa forma nadaje bryle lekkości. Ptaki zwrócone są w przeciwnych kierunkach, co dynamizuje odbiór rzeźby w zależności od punktu obserwacji. Obiekt otwiera trakt spacerowy wzdłuż sztucznego strumienia, któremu towarzyszą autorskie ławki nawiązujące stylistyką do art déco – niestety ich pierwotny, surowy charakter został zatracony podczas późniejszych prac konserwacyjnych (wymiana siedzisk).
Autorska refleksja
„Ptaki” wygrywają swoją skromnością. W pochmurne dni patynowana miedź zlewa się z zielenią i brązem kory drzew, sprawiając, że obiekt staje się niemal niewidoczny z dystansu, by ujawnić swój industrialny sznyt dopiero w zbliżeniu. Jest to forma minimalistyczna, która świetnie rezonuje z dźwiękami parku i otoczeniem wysokich sosen. Skrzydła, choć wykonane z ciężkiego materiału hutniczego, zostały uformowane tak, by sugerować ruch i odciążenie. Rzeźba ta nie krzyczy – jest dyskretnym znakiem w przestrzeni, symbolizującym relację człowieka z przyjaznym środowiskiem naturalnym.
Statement
Trakt rzeźbiarski w Parku Miejskim to próba stworzenia kompletnej scenografii, a nie tylko ustawienie figur w przestrzeni. „Ptaki” wprowadzają w ten świat, stanowiąc wstęp do dalszej części parku. Forma ptaków nie przedstawia konkretnego gatunku ani sytuacji, lecz stan gotowości. Ostre linie skrzydeł i dziobów budują energię skierowaną ku górze, podczas gdy jajowata podstawa stabilizuje całość i osadza ją w przestrzeni. Rzeźba nie opowiada historii wprost; raczej sugeruje moment przejścia, który może być odczytany zarówno jako początek, jak i zawieszenie. „Ptaki” są dowodem na to, że uproszczona i niedosłowna forma znakomicie odnajduje się w takiej scenerii, wtapia się w nią i ma jednocześnie dużą siłę wyrazu. Minimalistyczna konstrukcja świetnie wpisuje się w naturalny kontekst kolonii gawronów i kawek zamieszkujących park, stając się niejako ich pomnikiem w większej skali.
.jpg)