Autor/ka
dokumentacji
Agata Wronka
Opis
Rzeźba wykonana z marmuru przedstawia postać Fryderyka Chopina ujętą w formie pionowej bryły, z wyraźnie zaakcentowaną twarzą oraz dłońmi. Kompozycja jest oszczędna i syntetyczna – ograniczona do najbardziej charakterystycznych elementów wizerunku kompozytora, bez narracyjnego tła czy rozbudowanej scenografii. Obiekt powstał w ramach plenerów rzeźbiarskich organizowanych dla studentów Akademii Sztuk Pięknych przez Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową Osiedle Młodych. W wyniku późniejszych podziałów administracyjnych terenów dawnej spółdzielni rzeźba znalazła się na obszarze Spółdzielni Mieszkaniowej Osowska. Dziś funkcjonuje jako element zieleni przy skrzyżowaniu o dużym natężeniu ruchu, częściowo przesłonięta przez drzewa oraz infrastrukturę uliczną.
Autorska refleksja
Bliskość miejsca zamieszkania sprawia, że rzeźba ma dla mnie wymiar osobisty. Skrzyżowanie, przy którym się znajduje, jest przestrzenią codziennego przejścia, a jednocześnie punktem styku z historią osiedla o silnym zapleczu artystycznym. Z biegiem czasu poznawanie losów jego mieszkańców – artystów, architektów, projektantów – uświadomiło mi kulturową ciągłość tej przestrzeni. Obecność rzeźby wpisuje się w ten kontekst, choć jej aktualna ekspozycja sprawia wrażenie marginalnej. Jest bliska, a jednocześnie łatwa do przeoczenia. Jej znaczenie nie wynika z monumentalności, lecz z cichej obecności w codziennym rytmie miejsca, które pozostaje żywe i wielowarstwowe.
Statement
Wybrałam tę rzeźbę ze względu na jej syntetyczną formę, skupioną wyłącznie na twarzy i dłoniach – elementach najmocniej kojarzonych z postacią Chopina. W przestrzeni codziennego ruchu łatwo ją przeoczyć: ginie wśród zieleni, słupów i reklam. Funkcjonuje na granicy widzialności, jak wiele realizacji plenerowych z lat 70. i 80. Marzyłoby mi się, aby została lepiej wyeksponowana i odrestaurowana, a jej autorstwo wyraźnie zaznaczone. Sztuka obecna w przestrzeni publicznej wzbogaca codzienne doświadczenie i daje możliwość kontaktu z refleksją bez konieczności wchodzenia do instytucji. Nawet mijana mimochodem, może stać się momentem zatrzymania i cichej rozmowy z miejscem.
