Bio
Katarzyna Sporn – artystka wizualna, kulturoznawczyni i arteterapeutka. Absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 2025 roku obroniła dyplom. Wcześniej studiowała kulturoznawstwo w Krakowie oraz arteterapię w Warszawie, co ukształtowało psychologiczny i relacyjny wymiar jej praktyki artystycznej. Jej prace były prezentowane m.in. w Galerii Labirynt w Lublinie, Galerii Wozownia w Toruniu oraz Galerii Promocyjnej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Twórczość
Katarzyna Sporn pracuje na styku malarstwa, tkaniny, ceramiki, rzeźby i wideo, budując wielowarstwowe narracje o kobiecości, cielesności i relacjach opieki. W swojej praktyce podejmuje wątki feministyczne i posthumanistyczne, badając afekt, hybrydyczność, zezwierzęcenie oraz napięcia obecne w relacjach matki i dziecka. Jej malarstwo oscyluje między figuracją a abstrakcją. Charakterystyczne są ciasne kadry, nienaturalne przybliżenia i fragmentaryczne ujęcia ciała, które budują atmosferę intymności, ale i niepokoju. Tworzone przez nią postaci funkcjonują na granicy świata ludzkiego i fantastycznego – jako hybrydy łączące różne pokolenia, tożsamości i stany emocjonalne. Artystka interesuje się kategorią „dziwności” (uncanny) oraz ambiwalencją bliskości – momentem, w którym czułość splata się z agresją, delikatność z siłą, opieka z kontrolą. W cyklu dyplomowym eksplorowała przemianę jako proces cielesny i emocjonalny, łącząc malarstwo z obiektami tuftingowymi. Wykorzystanie tkaniny – medium tradycyjnie marginalizowanego w obrębie „sztuki wysokiej” – stanowi w jej praktyce świadomy gest redefinicji hierarchii materiałów.
Praktyki
ekologiczne
Ekologia w praktyce Katarzyny Sporn ma wymiar zarówno materiałowy, jak i relacyjny. Artystka pracuje w oparciu o recykling surowców, upcycling sentymentalny oraz pełny odzysk materiałów naturalnych. W realizacjach tekstylnych wykorzystuje m.in. ręcznie plecione motki zalegające w magazynach akademickich oraz skrawki tkanin pochodzące z zakładu krawieckiego rodziny bliskiej jej osoby. W obiektach i rzeźbach pojawiają się elementy metalowe związane z pracą jej ojca – płatnerza – co wprowadza do prac dialog między tradycyjnym rzemiosłem a współczesną ekspresją artystyczną. W pracy z ceramiką stosuje metodę pełnego odzysku gliny – każdy fragment jest kruszony, namaczany i ponownie kondycjonowany do użycia, dzięki czemu proces pozostaje bezresztkowy. Korzysta również z form silikonowych umożliwiających wielokrotne powielanie kształtów bez generowania dodatkowych odpadów. Jej praktyka opiera się na przekonaniu, że materia posiada własną historię, a artystyczne przetworzenie jest formą odpowiedzialnego dialogu z jej przeszłością.
